Green Sea

Het voorstel bundelt de bebouwing in bepaalde stukken en houdt de natuurlijke ruimte als doorlopend element, waarmee een heldere verhouding tussen stad, landschap en mobiliteit tot stand komt.

Het bos als structuur

Het gebied is opgezet als een «Green Sea», een groene zee waarin verschillende stedelijke stukken opduiken, «amoeben» genoemd.

Die bundelen wonen en stedelijke functies terwijl de ruimte ertussen grotendeels groen blijft. Het doel is doorgaande stedelijke uitdijing te vermijden en een herkenbare grens tussen stad en natuur te leggen.

Een stedelijk netwerk in het groen

De verschillende stukken zijn verbonden door voetroutes, fietspaden, openbaar vervoer en groene ruimten.

Het voorstel neemt een Green Loop op die de wijk leidt en de dagelijkse bezigheden nader bij de woningen brengt. De auto houdt op het belangrijkste element van de verkeersorganisatie te zijn.

Het gebied als identiteit

Het plan neemt bestaande elementen op zoals oude steengroeven, wijngaarden en andere herkenningspunten in het landschap.

Het project begrijpt dit bestaande als deel van de identiteit van de nieuwe wijk en vermijdt het gebied op te vatten als een leeg vlak waarop simpelweg gebouwd wordt.

De route als ervaring

De routes zijn opgezet als deel van de ervaring van de wijk. Paden, loopbruggen en verhoogde verbindingen leveren verschillende verhoudingen met het bos en met de bebouwde stukken op.

De architectuur verschijnt zo in het landschap opgenomen, in plaats van ernaast te staan.

Bundelen om te behouden

Green Sea stelt een model van stedelijke groei voor dat berust op de stad bundelen om het natuurlijke gebied te behouden.

Het bos houdt op de restruimte tussen gebouwen te zijn en wordt de infrastructuur die het geheel organiseert.