Urbanova

De zoutpannen aan het landschap teruggeven

De wijk werd gebouwd aansluitend op het zoutmoeras van Agua Amarga, waarbij deze zoutpannen ten tijde van de bouw al verlaten waren. Bewust van het ecologische belang van de zoutpannen ontstond het idee hun de luister van vroeger terug te geven en hun geest en natuurlijke habitat te doen herleven.

Herbouwen, niet enkel behouden

Het voorstel wil niet alleen de bestaande zoutpannen terugwinnen maar deze landschapsstructuur over de rand van de ingreep uitbreiden.

Zo houdt het landschap op een restelement tussen de gebouwen te zijn en wordt het de structuur waarop het project is georganiseerd.

De woonarchitectuur ligt binnen dit systeem en zoekt een doorlopende verhouding tussen natuurlijke ruimten, verblijfsgebieden en routes, met de zee als voortdurende verwijzing.

Het project, eerst in maquette dan op papier

De structuur van het project werd in maquette uitgeprobeerd voordat ze naar de tekening werd overgebracht. Het schaalmodel maakte het mogelijk de inpassing van het voorstel te onderzoeken, de verhouding tussen het constructieve raster en de woningen en de inpassing in het terrein.

De maquette werd daarmee een werktuig om het project te verkennen, waarmee het geheel te begrijpen, de verhoudingen te onderzoeken en de relaties tussen architectuur en landschap na te gaan waren voordat het voorstel werd vastgelegd.

Een architectuur die naar de zee opengaat

Het woonvoorstel wil de grenzen tussen binnen en buiten doen verdwijnen met lichte constructies en doorlatende afsluitingssystemen.

De binnenruimten zijn ontworpen als plekken van rust en ontmoeting, visueel verbonden met terrassen en buitengebieden. Textiele elementen en doorschijnende gordijnen laten toe beschutting en licht te doseren en houden tegelijk de verbinding met het landschap.

Van binnenuit blijft de zee aanwezig als deel van de ruimtelijke ervaring. De architectuur wil niet met haar wedijveren maar haar omlijsten en tot deel van de bewoonbare ruimte maken.